De zon is niet alleen iets waar we ons tegen moeten beschermen
Soms luister je naar iets en blijft er één gedachte in je hoofd hangen. Dat had ik bij een podcast met Frank Veldman.
Ik had natuurlijk al vaak gehoord dat we voorzichtig moeten zijn met de zon. Niet te lang erin, goed smeren en vooral voorkomen dat je verbrandt. Maar tijdens deze podcast begon ik me ineens iets anders af te vragen:
Hoe kijken we eigenlijk naar onze relatie met de zon?
Frank Veldman houdt zich al jarenlang bezig met zonlicht en heeft daar een duidelijke eigen visie op ontwikkeld. In de podcast vertelt hij onder andere over zonnetraining, licht en de manier waarop we volgens hem met de zon omgaan.
We zijn de zon anders gaan bekijken
De zon is voor ons zo vanzelfsprekend dat we er eigenlijk weinig meer over nadenken. We stappen naar buiten als het mooi weer is, zoeken de schaduw als het warm wordt en pakken zonnebrand als de zon sterker wordt. Maar zonlicht is natuurlijk veel meer dan alleen iets waardoor je huid bruin wordt.
Licht speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol bij ons dag- en nachtritme. Zonlicht zorgt er daarnaast voor dat ons lichaam vitamine D kan aanmaken. Het is dus niet zo simpel als: zon is goed óf zon is slecht.
En juist dat grijze gebied vind ik interessant.
Wat weet ik eigenlijk zelf?
We nemen zoveel informatie aan omdat we het al jaren horen. Van onze ouders, school, de huisarts, de media of gewoon omdat we het nu eenmaal zo doen. De zon is slecht, je krijgt huidkanker enz.
Maar wanneer heb je voor het laatst echt uitgezocht waarom je iets doet? De podcast van Frank Veldman heeft mij in ieder geval aangezet om opnieuw naar zonlicht te kijken. Niet omdat ik nu ineens alle antwoorden heb, maar omdat ik nieuwsgierig ben geworden.
Hoeveel zon krijg ik eigenlijk?
Op welk moment van de dag?
Wat doet ochtendlicht met je?
Wat gebeurt er wanneer je regelmatig buiten bent?
En wanneer wordt zonlicht juist te veel?
Dat zijn voor mij veel interessantere vragen dan simpelweg zeggen dat de zon goed of slecht is.
Kennis doorgeven
Niet alles wat je hoort direct voor waar aannemen. Maar ook niet iets wegzetten zonder er verder naar te kijken.
Nieuwsgierig blijven. Vragen stellen. Zelf op onderzoek gaan.
De podcast van Frank Veldman was voor mij zo'n aanleiding om opnieuw naar iets heel gewoons te kijken: de zon.
Misschien herken je dat wel. Dat je iets hoort waardoor je ineens denkt:
Hé... waarom weet ik hier eigenlijk zo weinig van?
Voor mij is dat het moment waarop kennis interessant wordt.
En als je vervolgens iets ontdekt wat je raakt of aan het denken zet, waarom zou je die kennis dan niet doorgeven?
Want misschien zet jouw vraag vervolgens weer iemand anders aan het denken.
En zo begint het Doorgeef Effect.